روزهای میانترم سخت نزدیک است و ناباورانه این ترم هم به طور فجیعی از غافله درس و دانشگاه عقب ماندم(شما هم مثل من ماندید پس خنده خود را متوقف کنید).هرچند همین قبل از عید بود که به سبب ترس و لرز ناشی از پایان ترم های ترم قبل با خودم و خدا و خانواده و کامپیوترم عهد بستم ترم آینده کمدبند همت را مقادیری قرص تر خواهم بست و با اشتیاق قدم در وادی دانش جویی خواهم نهاد.اما دریغا که اکنون جز حاله ای آرزو چیزی از آن کمربند نمی بینم.

مقاله خانه آزادی فرانسه را در تحلیل سیستم آموزشی ایران از ابتدای دبستان تا دانشگاه که خواندم اندکی احساس بی گناهی کردم.من در منزلگاهی رشد کرده ام که آمار زیر تنها قسمتی از فجایع پنهان و بیماری های لاعلاج کنونی من را توجیه میکنند :

از حدود ۵۰۰ شخصیت مطرح شده در طول دوران تحصیل ما ۲۷۰تای آنها شخصیتهای مذهبی بوده اند.

از مجموع تمام عکسهای کتابهای درسی تنها در ۵٪ آنها بیش از سه زن حضور دارند در حالی که در ۵۰٪ آنها حداقل یک مرد حضور دارد.ضمنا از مجموع ۱۹۲۵ تصاویری با بیش از ۱ نفر تنها در ۱۵٪ آنها زنان حضور دارند.جالب است بدانید تنها ۴٪ از نوشته های کل کتابهای درسی دست نبشته های زنان است و مجموعا ۷٪ شخصیتهای توصیف شده از میان زنان انتخاب شده اند.در گفتمان کتاب های درسی زن به دنیا آمدن به معنای برخوردار شدن از جایگاه متفاوتی نسبت به مرد و فرودستی او در حوزه های زندگی اجتماعی اوست.نوعی ایدئولوژی جنسیتی آشکارا می کوشد تفاوت میان مرد و زن را در همه حوزه های اصلی زندگی اجتماعی و فردی مشروع جلوه دهد.

رویکرد استاد گرا و معلم مدار در کل دوران تحصیل قدرت شکوفایی و نواوری(!) را طوری از دانش پژوهان گرفته و آنان را به افرادی منفعل تبدیل کرده که دیگر با هیچ ابزار تشویقی توان انگیزش این نسل نیست.

پ.ن: تمامی آمار بالا تنها به جهت به فکر وا داشتن مخاطب نگاریده شده و نگارنده هیچ ایده اصلاحی انتقادی ندارد.

پ.ن۱: اگر شخص شما فکر میکنید هیچ کدام از مسایل بالا گریبانگیر شما نشده به جلسه شورای خوانندگان تشریف بیاورید!!!